Отиди на страница:
| Крайно време беше да се види кой какъв е и за какво се бори.Нашите с нашите и с другите наши се готвят да ни...управляват.И ще ни... |
| No dali BSP e stanala CENTRISTKA ljava partija?. Ljavo centistko rukovodstvo - mozhe bi!? Koeto trjabva da vuzspira xiljadi kruvozhadni Komunisti... |
| Nai-silnata koalicija e jasna BSP+NDSV+DPS( kojato shte se pravi i na korektiv na vlastta, no pak shte si ima ministri-da pone dvama) Ministri: S.Stanishev-verojatno m.p. R.Ovcharov-otnovo purvi energetik na Dyrgavata M.Velchev-ostava mf Shuleva -nad 60% shte ostane Bojidar Dimitrov -kulturen ministyr AZ ne vijdam koalicijata da e ot razlichni politicheski orientirani i obremeneni partii, ta te sa s obshti "koreni" , ot koito prodaljavat da se zahranvat. Cjaloto upravlenie na NDSV e edna "podgotovka" za upravlenieto na BSP. |
Остро перо Станишев - премиер Божидар Димитров През последните седмици у нас се подклажда една излишна дискусия. Изхождайки от презумпцията, че победата на предстоящите избори на БСП е в кърпа вързана (и то абсолютна победа - с повече от 50 %), редица функционери на левицата започнаха да редят министерски кабинети. А някои от тях с "тревожна загриженост" твърдят, че председателят на партията г-н Сергей Станишев не ставал за министър-председател. Мотивите и аргументите за подобни мнения са различни - за едни това е неговата младост, за други - "философията" на кабинета, който предлагат и който според тях трябвало да бъде експертен, а не партиен. И министър-председателят естествено трябвало да бъде суперексперт, експерт над експертите. Какво означава това - един господ знай - човек може да бъде експерт в една, максимум в две области. Защото експерт в три и повече области вече се нарича пенкилер... Първо, мисля си, че победата не е в кърпа вързана. Подобно разбиране може да демобилизира партията и да ни достави неприятна изненада най-късно в началото на следващото лято. Така че дискусията за личността и качеството на министър-председателя е като плача за съдбата на неродения Петко. Но тъй като поне по принцип трябва да е ясно кой би могъл да бъде министър-председател при пълна изборна победа на БСП на следващите избори, ще си позволя да взема думата по този въпрос. Партиите участват в избори не просто заради олимпийския принцип на състезанието, а за да могат да осъществяват своята програма за прогресивно развитие на нацията. Партията идва на власт заради посланията на своя лидер и заради програмата си. И той носи отговорност пред избирателите и за вота, и изпълнението на програмата. Нелогично е друг да изпълнява програмата. А напълно безсрамно е да се прехвърля доверието на избирателите, оказано на лидера, на друго лице - независимо дали е друг партиен лидер или независим експерт. Това си е чиста измама. Да си говорим откровено. Сергей Станишев беше избран, защото е "локомотив". На политически жаргон това означава човек, който може да привлече множество избиратели и симпатизанти за каузата на една партия извън традиционното твърдо ядро. Той е млад с типична визия на западноевропейско или американско юпи, знаещ езици, добре пласиран в средите на световната социалдемокрация, консенсусен тип, човек с благ и мек характер. Образ, твърде различаващ се от този на традиционния "реформиран" комунист със смръщени вежди и работническо-селска челюст. И този нов образ на лидера действително помогна както за подобряване на рейтинга на БСП в българското общество, така и на международната сцена. В периода на опозиция оспорващите днес правото му да бъде министър-председател нямаха нищо против лидерството му в БСП, тъй като Станишев легитимираше и тях във вътрешен и международен план. Но днес, когато замириса на власт, редица от тях, получили изтъканото платно, се готвят да ритнат кросното. Не става така другари. Кросното, ритнато както желаете преди избори означава, че просто няма да спечелим изборите. А ритнато след избори означава бързо разочарование, тъй като ще бъде първата нелоялна стъпка към избирателите, оказали доверие на БСП. Никъде по света сериозните партии не правят подобни глупости. Затова догодина при успешни за БСП избори Сергей Станишев - премиер. |
| Лошото е, че сред някои леви мозъци исторически компромис означава - главата на опонента да бъде отрязана не до кръста, а до раменете... |
| Един от хората които преди време повярваха на подобен "исторически компромис" беше Никола Петков. Той скъпо плати за тази своя "вяра". |
| Мисля, че едвали ще е жив след 15 г. та да види резултата от глупостите, които приказва, но още сега ще разбере, че никой не вярва в розови сънища освен БСП. Всъщност едва ли и те вярват в това, но нали с нещо трябва да ни залъжат, че идват избори. |
| Аведар, Историята не познава кристално чисти политически дейци. За цитирания от тебе Никола Петков същата тази история казва, че е бил духовен водач (само духовен ли?) на групички млади земеделски сопаджиии, които със силата на тоягата се опитвали да налагат на другите своите демократични възгледи. Подобни исторически намигания има и за всички известни политически дейци, независимо от оцветяванийцата им - например Стефан Стамболов, Александър Стамболийски, Георги Димитров... Списъкът е безкраен. И затова винаги недоумявам, когато някой с предихания и възхита започва да говори за своя политически кумир.  |
Натиснете тук .... L'espressione compromesso storico nasce nel 1973, dopo una riflessione sull'esperienza del golpe fascista in Cile da parte del gruppo dirigente comunista. Ma sarebbe assai improprio pensare che questa formulazione e questo concetto costituissero una innovazione radicale, una svolta nella politica del Pci. .... Al contrario il compromesso storico rappresenta la traduzione in termini politico-istituzionali di una strategia lungamente elaborata e coerentemente assunta dal Pci fin dal 1946; questa strategia assume nel tempo varie formulazioni, come via italiana al socialismo, politica di nuove maggioranze, ma il suo filo di continuitá é costituito da una ricerca costante di un equilibrio fra pratica riformista e linguaggio ideologico rivoluzionario. .... Negli anni seguenti la morte di Togliatti, un numero crescente di giovani quadri comunisti, soprattutto di formazione studentesca, erano stati attratti fuori dall'orbita del partito da due forze magnetiche importanti : la prima era senza dubbio l'impatto della rivoluzione culturale cinese sia sui vecchi militanti stalinisti, ai quali restituiva una identitá aggressiva antikruscioviana, sia sui nuovi militanti studenteschi, ai quali insegnava principi decisamente antistalinisti come: "le minoranze vanno rispettate perché spesso la veritá é dalla loro parte". .... La seconda forza magnetica era costituita dalla ripresa delle lotte operate che manifestavano l'emergere di una composizione sociale ormai profondamente mutata rispetto al dopoguerra, e in cui tendevano ad assumere un ruolo determinante le componenti meno omogenee alla cultura comunista tradizionale - come gli emigrati meridionali che a ondate successive venivano a riempire le grandi fabbriche del nord. .... Il Pci negli anni seguenti al '68 vive due differenti tendenze: da una parte riesce a capitalizzare in termini di voti e di influenza sociale la spinta che proviene dal movimento studentesco, dall'altra si trova a fare i conti con una perdita di autorevolezza e di egemonia fra le avanguardie operaie di nuova formazione. Per la prima volta, nel '69, assistiamo a lotte operaie di massa, autonome dalla direzione sindacale e di partito. .... A metá degli anni Sessanta, il problema del rapporto fra classe operaia e partito si era posto a piú riprese, in particolare nella Conferenza d'organizzazione di Genova del '66 il partito si era impegnato a ricostruire il suo ruolo in fabbrica; ma il problema per i comunisti era radicale. Proprio perché gli interessi generali dell'economia, della nazione, dello Stato erano considerati il punto di riferimento dell'azione politica del partito, ogni spinta antiproduttivistica, egualitaria e radicalmente anticapitalistica non poteva trovare nel partito una traduzione e una disponibilitá adeguata. ..... Di fronte al formarsi di una nuova composizione di classe, in seguito all'immissione di operai giovani e immigrati, estranei alla tradizione politica comunista, estranei al mito produttivista di derivazione gramsciana, e soprattutto estranei alla cultura statalista del movimento operaio ufficiale, il Partito comunista cominció a perdere sempre piú rapidamente il controllo delle lotte di avanguardia. ..... All'estremismo operaio il Pci rispondeva con la politica delle alleanze con i ceti medi; ma quella che fino agli anni Sessanta poteva sembrare una politica rivolta a conquistare egemonia culturale e direzione politica, dopo il '68, e ancor piú dopo l'autunno caldo, apparve puramente e semplicemente come una politica di cedimento, di sgretolamento della forza politica operaia. ..... Il '73 rappresenta indubbiamente l'anno chiave in questo processo di divaricazione tra avanguardie operaie e Partito comunista. E ció per due opposte ragione. Le avanguardie operaie e proletarie ricevettero un segnale decisivo dall'occupazione di Mirafiori: era possibile organizzarsi autonomamente fino al punto di scatenare l'occupazione della piú grande fabbrica italiana, senza alcuna partecipazione del sindacato e del partito, anzi dichiaratamente contro queste forze. ..... Il Pci ricevette un segnale del tutto opposto dal colpo di Stato fascista cileno: non é possibile andare ad uno scontro frontale con la borghesia, anche se si é forza di maggioranza, perché questo provocherebbe una reazione di tipo fascista, e dunque bisogna proporre al maggior partito della borghesia un compromesso che rappresenti la congiunzione fra tutte le forze sociali del paese in una prospettiva di solidarietá nazionale. Niente di piú distante dalle tensioni che attraversavano l'intero corpo sociale. La divaricazione fra Partito comunista ed avanguardie sociali divenne scissione verticale, contrapposizione violenta. ..... Ma dopo il '73 la scissione fra partito e avanguardie cominció ad assumere anche un altro contorno, piú drammatico e piú profondo di quello costituito da una semplice divaricazione politico-programmatica. Cominció ad assumere le caratteristiche di una spaccatura fra due settori dell'area sociale del proletariato metropolitano. In sostanza, cominció a delinearsi quella divisione fra proletariato garantito e proletariato non garantito che nel '77 costituí il motivo piú importante della crisi della sinistra. .... Quando diciamo proletariato non garantito non intendiamo unicamente i disoccupati, gli studenti, i giovani in cerca di prima occupazione, ma intendiamo anche quelle fasce di nuovo lavoro operaio che erano piú esposte agli effetti della ristrutturazione e della riduzione di forza-lavoro che, nel corso degli anni Settanta, cominció a delinearsi come tendenza inevitabile dello sviluppo produttivo e della trasformazione tecnologica. ..... Una prima avvisaglia di questa tendenza, ad esempio, la troviamo nella vertenza dell'Innocenti, dove il padrone espulse un terzo della manodopera, guarda caso proprio gli operai giovani, molti dei quali legati alle formazioni politiche dell'autonomia. Nell'autunno del '76 si giunse allo scontro fra gli operai licenziati (che volevano rientrare in fabbrica insieme ad alcune centinaia di studenti e militanti autonomi) e gli operai anziani, legati al Pci, il cui posto di lavoro, per il momento, non veniva intaccato. .... La politica del Pci di fronte all'emergere di un movimento dei non garantiti, che nel '77 si manifestó in tutta la sua ampiezza e in tutta la sua potenza distruttiva, fu tale da accentuare in modo provocatorio la contrapposizione, e da spingere, indirettamente, alcune frange significative di avanguardie operate verso la lotta armata. .... Sospinto dalla vittoria elettorale del '76 e dall'adesione (per lo piú in funzione servile e funzionariale) di un enorme numero di intellettuali con la vocazione a fare i burocrati del consenso, il Partito comunista giunse fino a formulare la piú delirante e suicida delle parole d'ordine: la classe operaia si fa Stato. Fare questa affermazione, lanciare questo slogan nel momento in cui la crisi distruggeva posti di lavoro e lo Stato si preparava ad attaccare i non garantiti e gli stessi operai non pacificati, voleva dire lanciare il seme della discordia dentro il movimento in lotta, dentro la sinistra e dentro il proletariato. Quel che accade dopo, nel '77, non é che una parziale conseguenza di questa politica di divisione (come vedremo del resto nel capitolo dedicato alla discussione fra gli intellettuali svoltasi nel '77). Ma é stato il Pci che piú di tutti ha pagato le conseguenze della paviditá teorica e della subalternitá politica della strategia del compromesso storico e della statalizzazione degli operai. ..... Avendo rifiutato in modo preconcetto ogni proposta proveniente dal proletariato autonome non garantito, e avendo sposato in maniera acritica le esigenze del capitalismo italiano che pretendeva di dover ristrutturare per poter uscire dalla crisi, il movimento operaio rinunció a muoversi nella direzione di una campagna di lotta, di rivendicazione e di trasformazione, che pure emergeva dalle lotte operaie, dalla contestazione giovanile e dalle richieste dei disoccupati: la campagna per la riduzione generate dell'orario di lavoro. ..... Quando, nel '77, prima le assemblee operaie autonome, poi le istanze di movimento, poi addirittura un'assemblea nazionale operaia (il Lirico dell'aprile) e anche ampi settori del sindacato lanciarono la parola d'ordine: lavorare meno lavorare tutti, riduzione dell'orario di lavoro a paritá di salario, il Partito comunista respinse questa prospettiva come se si trattasse di una provocazione. .... Pagó questa chiusura e questo servilismo filopadronale quando, solo tre anni dopo, Agnelli - ormai rinfrancato perché i comunisti lo avevano aiutato ad espellere dalla fabbrica il "fondo del barile" (espressione del comunista antioperaio Adalberto Minucci) - cacció fuori quarantamila operai e distrusse l'organizzazione operaia e l'intera forza dello stesso Partito comunista. Comincia in quel momento la crisi senza sbocchi del Partito comunista italiano. (PRIMO MORONI/NANNI BALESTRINI - L'ORDA D'ORO - SugarCo 1988 ) |
| Като гледам същата коалиция... Само че този път мнозинството ще бъде от БСП. Това със спирането на разрухата ми звучи направо хумористично. Дано на практика не се окажа трагично. Както преди. |
| Вярно е, че много е опасно за БСП да управлява директно. Защото лесно РОЗОВИТЕ й СЪНИЩА се превръщат в КОШМАР. Не само за партията, но и за ЕЛЕКТОРАТЪТ й. Както беше при Жан Виденов. Колко по-добре е СЕГА - участвуваш в управлението, без да носиш вина. Като ВИНАТА ги поемаш с хубави салатки. Така винаги с такова настояще ще имаш и бъдеще. Е, недоволен е електоратът, защото на него все не МУ се случват ГОЛЕМИТЕ СОЦИАЛНИ ПРИДОБИВКИ. Скоро обаче ще изтрезнее. Защото вече почти четири години му внушават ИСТИНАТА - че ТЕ (социалните придобивки) не зависят толкова от УПРАВЛЯВАЩИТЕ, колкото от УПРАВЛЯВАНИТЕ. Защо да се рискува тогава с БСП??? |
Коалиция задьлжително трябва да има за да се подели отговорноста за управлението но Премиера трябва да бьде от партията спечелила мнозинство иначе се подменя вота на избирателя и ако това не стане БСП ще види власт през крив макарон  |
| Другарки и другари, Аз мисля, че нема какво повече да действам под прикритие. Не, че нали щото виждам, че нашите взимат власта... Апсурт! Аз още на 9 септември мислех да излезна партизанин, обаче немаше интернет у землянката. Просто защото виждам, че партията има нужда от мене, така да се каже. Та искам да ви осведомя, че аз вече пушка нарамвам и ставам БСП-ар, БСП-ист и БСП-ач едновременно. Требе компромиси да се прават другари и аз извървех своя път до моите 50% дял. Сега обаче тука искам да попитам всеки един от вас: ТИ НАПРАВИ ЛИ СВОЯ КОМПРОМИС? |
| Оооо 128 той беше на брой, Ти да не падна в последния бой бе? Я бърже тука докладвай нивото на река Дунай в сантиметрах.  |